توی زنگ تفریح امروز، رفیق روزهای سخت و روزهای تلخ و روزهای سهل و کلا همیشه ـم رو بهتون معرفی کنم: دایناسور کروم. داستان آشنایی ما خیلی رمانتیک نبود. اینترنت من یه روز قطع و وصل می شد، وقتی صفحه Unable to co ect to the Inte et اومد، از عصبانیت، مشت کوبیدم روی کیبورد و یهو دیدم این دایناسوره توی صف

شهرزاد از باج گیرها نوشت و گفت که مواظب باشیم. اگر اصلاً خوشتان نمیآید که کسی با شما از این شوخیهای بیمزه بکند و فایلها و اطلاعات کامپیوترتان را به گروگان بگیرد، بعد در ازای بازپس دادن آنها، مبلغ هنگفتی را از شما طلب کند، پس حسابی مراقب ویروسهای باج گیر از جمله Lucky ، tesla و cerber باشید. ای

می خواستم در نوشته امروزم، قسمت دوم سلسله مطالب انگیزه های درونی را بنویسم اما وقتی به یادداشت هایم نگاه کردم، این متن را دیدم «اهداف زندگی من (محمدرضا)». یاد آن همه ساعاتی افتادم که به این موضوع فکر کردم و برای نوشتن این متن، خودم را آماده می کردم. دلم نیامد آن را ننویسم، پس می توانید فردا، دومین

این روزها، بار بسیار بسیار سنگینی بر دوش من است. اتفاقاتی که طی روزهای اخیر برای من افتاده اند (که اصلا قصد ندارم درباره شان صحبت کنم)، فشار روانی زیادی بر من وارد می کنند. مسئله اینجا است که این ماجرا را نمی توانم با کسی هم در میان بگذارم و مجبورم در خودم، نگه اش دارم. این در حالی است که بخش قشری ز

اکثر ما، دنیل پینک را با کتاب «A whole new mind» می شناسیم. اما یکی دیگر از آثار خواندنی او، کتاب Drive است که می تواند ایده ها و اندیشه های جدیدی درباره انگیزش و هیجان به ما منتقل کند. او کتابش را با تعریف دو آزمایش آغاز می کند. هری هارلو، روان شناسی بود که در دهه 40 میلادی تصمیم به انجام آزمایشی ب

علی اختری هستم! با برنامه «مناظره یادگیری» میزبان افکار شما هستیم و این بار، قصد داریم به دعوایی قدیمی بپردازیم. نبرد محافظه کارها و هپی گو لاکی ها. اول از همه، آقای فیل رو به صحنه دعوت می کنم، ایشون نماینده تمام خوش بین ها هستن، او شاگرد مکتب مارتین سلیگمن ـه. بفرمایید روی صحنه آقای فیل. (فیل به صح

سلام سلام سلام. 100 روز از عضویت من در متمم می گذرد و می توانم به جرات اذعان کنم پیشرفتی که طی 100 روز اخیر داشته ام، بیشتر از پیشرفت تمام 15 سال قبلی بوده. متمم، تبدیل به بهترین دوست من شده است. روزی نیست که به متمم سر نزنم و از دوستانم و این تارنمای فوق العاده، انرژی و علم نگیرم. دوستِ تازه من، وب

موسیقی، بخش جدایی ناپذیر زندگی بسیاری از ما است. خیلی از ما، در حین کار کردن، درس خواندن یا مطالعه کردن، موسیقی گوش می دهیم. علم هم تاثیر موسیقی بر شادمانی را ثابت کرده است و احتمالا در این باره، اطلاعاتی دارید. شادمانی زندگی ما، بستگی زیادی به موسیقی هایی که گوش می دهیم دارد. تحقیقات دهه گذشته، نش

لپ تاپ ها طراحی شده اند تا قابل حمل باشند، اما این قابل حمل بودن، تبعاتی هم دارد. لپ تاپ، می تواند به کمر، گردن و مچ دست ما صدمه بزند. مسئله این است که اگر صفحه نمایش مان را در ارتفاع مناسبی قرار دهیم، آن موقع کیبورد بسیار بالا قرار می گیرد و به مچ ما صدمه می زند. و اگر کیبورد را در ارتفاع مناسبی ب

تئوری پیکل جار (شیشه مربا)، نحوه مدیریت زمان را به پر کردن یک شیشه مربا تشبیه می کند. شیشه ای بزرگ و خالی را تصور کنید... همه چیز درباره مدیریت زمان را از یاد ببرید و فقط به یک شیشه مربا فکر کنید (فکر کنید بزرگ ترین مرباهای دنیا قرار است در آن قرار بگیرند). در این شیشه، تعداد زیادی از هرچیزی که دوست

روزی نیست که به اهدافم در زندگی فکر نکنم. دوست دارم این اهداف را نیز با شما در میان بگذارم تا حداقل یک برون ریزی ذهنی داشته باشم و صد البته نظر دوستان متممی ام را درباره این اهداف بدانم. یکی از اصلی ترین اهداف زندگی من، راه اندازی خیریه ای مخصوص مردم شهری که در آن متولد شده ام، یعنی قروه است. این شه

همه چیز از صحبت های محمدرضا زمانی شروع شد. محمدرضا، با کامنت خودش، مرا بسیار به فکر فرو برد. ...برنامهریزی کلا کار جالبیه علی. بهنظرم مهمترین نکتهاش همین هدفگذاری و هدف داشتن هست که تو گفتی. به قول تو، اگه هدف نداشته باشیم، برای رسیدن به کدوم مقصد برنامکه ریزی کنیم؟ البته بهنظرم لازمه هدفگذا

یکی از لذت بخش ترین تجربه های زندگی ام، فکر کردن و غرق شدن توی رویاهام، حین تماشای پشه ها است. پیشنهادم به شما اینه که اصلا نرید زیر لامپ ها و چرخش پشه ها رو نگاه کنید؛ چون معتادش میشید. من یه دفعه این کار رو کردم، الان دیگه کم کم دارم تا مرز کوری میرم! خیلی عالیه به خدا! اگه ذهن تون پر از فکر باشه،

روزهای زیادی از آغاز دست به قلم شدنم نمی گذرد اما اتفاقات زیادی در زندگی ام افتاده است. در گذشته، فکر می کردم مفیدترین کاری که انسان می تواند بکند، خواندن است، می خواندم و می خواندم و می خواندم و فکر می کردم آن هایی که می نویسند، وقت خودشان را تلف می کنند. فلسفه نوشتن را درک نمی کردم. امروز اما فهمی

یکی از جذاب ترین دروس متمم، گیمیفیکیشن است. اما نکته مهم اینجاست که خود متمم، مصداق بار گیمیفیکیشن محسوب می شود. چند روز پیش، مطلبی در وبلاگ شهرزاد خواندم که می گفت، متمم مصداق بارز دروس خودش است. این خانه، دقیقا جایی است که در آن، علم به عمل تبدیل می شود. بعد از خواندن دروس کارگاه انگیزه و هیجان (